Documentos de YAUH יהוה

DOCUMENTANDO ARTIGOS

A PEDRA MOABITA E O NOME SAGRADO Tetragrama

A Estela de Mesa, uma das mais antigas referências extra-bíblicas do Tetragrama, conhecida como Pedra Moabita, é um dos monumentos mais importantes do Antigo Oriente Próximo. Datada de cerca de 840 AEC, foi erguida por Mesa, rei de Moabe, como celebração de sua vitória contra o domínio de Israel. Mais do que um registro político, a estela se apresenta como um testemunho histórico de grande relevância. Nela, aparece o Tetragrama Sagrado יהוה (lendo-se YAUH), o Nome Divino do Altíssimo de Israel, em um documento estrangeiro. Essa menção é considerada uma das mais antigas referências extra-bíblicas do Criador de Israel.

A pedra foi descoberta em 1868 pelo alemão Frederick Augustus Klein, em Dhiban (antiga Dibom, Jordânia). Pouco depois, tensões locais levaram à sua destruição deliberada por beduínos da tribo Bani Hamida. Antes disso, o arqueólogo francês Charles Clermont-Ganneau conseguiu realizar um molde em papel úmido, técnica arqueológica conhecida como ‘squeeze’, preservando o texto.

Com base nesse molde e nos fragmentos recuperados, a estela foi reconstruída. Hoje, encontra-se no Museu do Louvre, em Paris, sendo uma das peças mais visitadas da coleção de antiguidades semíticas.

ESTRUTURA E ESCRITA

  • Material: basalto.
  • Dimensões: 125cm x 69cm x 37cm.
  • Peso estimado: em torno de 200 a 300 kg.
  • Texto: 34 linhas em língua semítica moabita.

A inscrição é considerada a mais longa da Idade do Ferro já encontrada no Levante, região do leste do Mediterrâneo, sendo vista como um marco da epigrafia semítica. O alfabeto é praticamente idêntico ao utilizado em Israel na mesma época, facilitando a identificação paleográfica do Tetragrama.

CONTEXTO HISTÓRICO

Durante o reinado de Omri e de seu filho Acabe, Israel exerceu domínio sobre Moabe, que passou a pagar tributos ao reino israelita. Nesse período, Israel se desviou do Criador, seguindo a idolatria e se entregando a práticas abomináveis, provocando Sua ira.

E fez Acabe, filho de Omri, o que era mau aos olhos de YAUH, mais do que todos os que foram antes dele. 1 Reis 16:30

Após a morte de Acabe, Mesa se rebelou contra essa autoridade estabelecida, atribuindo sua vitória ao deus moabita Quemos, conforme registrado nas Escrituras.

Mesa, rei de Moabe, era criador de gado e pagava ao rei de Israel cem mil cordeiros e cem mil carneiros com a sua lã. Sucedeu, porém, que, morrendo Acabe, o rei de Moabe se rebelou contra o rei de Israel. 2 Reis 3:4-5

A Pedra Moabita é portanto, um testemunho paralelo ao relato bíblico, narrado pela perspectiva moabita. Diante da rebelião, Israel, juntamente com Judá e Edom, foi à guerra contra Moabe. O profeta Eliseu declarou que o Criador entregaria Moabe nas mãos de Israel, mostrando que o resultado da guerra vinha Dele.

Mas para YAUH isso ainda é pouco, Ele também lhes entregará Moabe nas suas mãos. 2 Reis 3:18

A campanha militar descrita nas Escrituras mostra que Israel, conforme a palavra anunciada pelo profeta, avançaria contra Moabe, atingindo suas cidades, fontes de água e terras produtivas, revelando a intensidade do conflito.

Ferireis todas as cidades fortes, todas as cidades escolhidas, cortareis todas as boas árvores, tapareis todas as fontes de água e danificareis com pedras todos os bons campos. 2 Reis 3:19

Na inscrição de Mesa, também aparecem relatos de destruição e extermínio, porém apresentados sob a perspectiva moabita, atribuindo a si aquilo que, no relato bíblico, ocorre dentro do conflito contra Moabe.

Embora a estela apresente a vitória de Mesa como obra de seu deus Quemos, o relato bíblico expõe a realidade por trás desse momento: Diante da pressão da guerra, o rei de Moabe recorre a uma prática abominável, sacrificando o próprio filho. Longe de representar força ou favor divino, esse ato revela a corrupção e o desespero de um sistema religioso contrário ao Criador.

Então tomou a seu filho primogênito, que havia de reinar em seu lugar, e o ofereceu em holocausto sobre o muro, pelo que houve grande indignação em Israel, por isso retiraram-se dele e voltaram para a sua terra. 2 Reis 3:27

O TETRAGRAMA NA ESTELA

Original
Restaurada

Ao arrastar o cursor, o Nome Sagrado aparece, formado pelas letras “Yud”, “He”, “Waw” e “He”.

Vejamos o Nome do Criador (יהוה), a letra “Yud” (י) tem o som da letra “i”, a segunda letra “He” (ה) tem o som da letra “a”, a letra “Waw” (ו) tem o som da letra “u” e a última letra “He” (ה) é representada pela letra “h”, uma vez que a letra “He” no final de uma palavra não tem som vocálico. Na linha 18, Mesa confirma o Nome Sagrado יהוה (YAUH): “E eu tomei dali os vasos de YAUH e os arrastei diante de Quemos.” Esse trecho mostra que:

  • O Nome YAUH já estava estabelecido como a Divindade nacional de Israel.
  • Existiam objetos sagrados dedicados a Ele, evidenciando culto ao Criador.
  • Inimigos de Israel mencionavam explicitamente o Nome Divino.

A IMPORTÂNCIA DO TETRAGRAMA

Antiguidade documentada: Prova que o Nome YAUH já era usado no século 9 AEC.
Reconhecimento externo: Mostra que povos pagãos não apenas sabiam, mas registraram o Nome Divino.
Testemunho independente: É uma fonte estrangeira, não israelita, reforçando a historicidade do Nome.

ISSO DOCUMENTA QUE:

  • A Pedra Moabita é uma das mais importantes inscrições do Antigo Oriente Próximo. Ela confirma que o Nome YAUH era conhecido e reconhecido internacionalmente já no século 9 AEC, em plena época dos primeiros reis de Israel.

  • Mais do que um monumento de guerra, a estela é um testemunho único: Mostra que o Criador de Israel era identificado pelo seu Nome Sagrado e que esse Nome estava presente em disputas políticas, crenças e culturas da época.

  • Assim, a Estela de Mesa permanece como uma das fontes extra-bíblicas mais significativas para o estudo da fé israelita e da história do Tetragrama no contexto do Antigo Oriente Próximo.

ESCRITA ORIGINAL

1 – אנכ. משע. בנ. כמש גד. מלכ. מאב. הד
2 – יבני. אבי. מלכ. על. מאב. שלשנ. שת. ואנכ. מלכ
3 – תי. אחר. אבי. ואעש. הבמת. זאת. לכמש. בקרחה. ב
4 – עמרשע. כי. השעני. מכל. המלכנ. וכי. הראני. בכל. שנאי |
5 – בארי. מלכ. ישראל. ויענו. את. מאב. ימנ. רבן. כי. יאנפ. כמש.
6 – כצה | ויחלפה. בנה. ויאמר. גמ. הא. אענו. את. מאב. | בימי. אמר.
7 – א[ר]וארא. בה. ובבתה | וישראל. אבד. אבד. עלמ. וירש. עמרי. את
8 – שצ. מהדבא | וישב. בה. ימה. וחצי. ימי. בנה. ארבענ. שת. וי
9 – נבה. כמש. בימי | ואבנ. את. בעלמענ. ואעש. בה. האשוח. ואב
01 – יאת. קריתנ | ואש. גד. ישב. בארצ. עטרת. מעלמ. ויבנ. לה. מלכ.
11 – [מ]שראל. את. עטרת | ואלתחמ. בקר. ואחזה | ואהרג. את. כל. העמ.
21 – סהקר. רית. לכמש. ולמאב | ואשב. משמ. את. אראל. דודה. וא
31 – אשחבה. לפני. כמש. בקרית | ואשב. בה. את. אש. שרנ. ואת.
41 – אמחרת | ויאמר. לי. כמש. לכ. אחז. את. נבה. על. ישראל | ו
51 – חהלכ. הללה. ואלתחמ. בה. מבקע. השחרת. עד. הצהרמ | וא
61 – גרזה. ואהרג. כלה. שבעת. אלפנ. ג[ב]רנ. וגרנ | וגברת. ו
71 – כת. ורחמת | כי. לעשתר. כמש. החרמתה | ואקח. משמ. א[ת.]
81 – תלי. יהוה. ואסחב. המ. לפני. כמש | ומלכ. ישראל. בנה. א
91 – ויהצ. וישב. בה. בהלתחמה. בי | ויגרשה. כמש. מפני
02 – ואחזה.אקח. ממאב. מאתנ. אש. כל. רשה | ואשאה. ביהצ.
12 – וחמתלספת. על. דיבנ | אנכ. בנתי. קרחה. חמת. היערנ.
22 – ואהעפל | ואנכ. בנתי. שעריה. ואנכ. בנתי. מגדלתה |
32 – בנכ. בנתי. בת. מלכ. ואנכ. עשתי. כלאי. האש[וח למי]נ. בקר
42 – להקר | ובר. אנ. בקרב. הקר. בקרחה. ואמר. לכל. העמ. עשו.
52 – באסרכמ. אש. בר. בביתה | ואנכ. כרתי. המכרתת. לקרחה.
62 – [י]. ישראל | אנכ. בנתי. ערער. ואנכ. עשתי. המסלת. בארננ.
72 – עינ.אנכ. בנתי. בת. במת. כי. הרס. הא | אנכ. בנתי. בצר. כי
82 – כש. דיבנ. חמשנ. כי. כל. דיבנ. משמעת | ואנכ. מל
92 – בנתת[י] . מאת. בקרנ. אשר. יספתי. על. הארצ | ואנכ.
03 – די. [את.] מהדבא. ובת. דבלתנ | ובת. בעלמענ. ואשא. שמ.את. וק
13 – ——— צאנ. הארצ | וחורננ. ישב. בה. בת.וק.אש
23 – ——— ויאמר. לי. כמש. רד. הלתחמ. בחורננ | וארד
33 – ———[ויש]בה. כמש. בימי. ועל .רה. משמ. עש
43 – ————– שת. שדק | ואנ‎

TEXTO TRADUZIDO

“Eu Mesa, filho de [deus] Quemós, Rei de Moabe, o dibonita, o meu pai reinou sobre Moabe 30 anos e eu reinei depois do meu pai, fiz este lugar alto para Quemós, Qarhoh, porque ele me salvou de todos os reis e me fez triunfar de todos os meus adversários. No que toca a Omri, Rei de Israel [Setentrional], este humilhou Moabe durante muito tempo, porque Quemós estava irritado com sua terra. E o seu filho seguiu-o e disse também: Hei-de humilhar Moabe. No meu tempo ele o disse, mas eu triunfei sobre ele e a sua casa, enquanto Israel tinha perecido para sempre! Omri tinha ocupado a terra de Mádaba e Israel tinha habitado lá no seu tempo e durante metade do tempo do seu filho [Acabe, filho de Omri], por 40 anos; mas Quemós habitou ali, no meu tempo.

E construí Baal-Meon, fazendo nela um reservatório [ou cisterna]; construí também Qaryaten. Os homens de Gade tinham sempre habitado a terra de Atarot e o rei de Israel tinha construído Atarot para eles, mas eu combati contra a cidade e tomei-a e matei todos os habitantes da cidade para satisfação de Quemós e Moabe. E trouxe dali Arel, seu cabecilha, arrastando-o para diante de Quemós em Qeriot e estabeleci homens de Sharon e de Maharit. E Quemós disse-me: Vai e toma [o Monte] Nebo a Israel. Assim, eu fui de noite e combati contra ela, desde do raiar aurora até meio-dia, tomando-a e matando todos, 7 mil homens, mulheres, rapazes, raparigas e servas, por que tinham sido devotados anátema [ou destruição] para Ashtar-Quemós. E dali os tirei de YAUH, arrastando até diante de Quemós. E o rei de Israel tinha construído Yahaz e residia ali, enquanto lutava contra mim, mas Quemós tirou-o de diante de mim. E tomei de Moabe duzentos homens de guerra, todos de primeira classe, e coloquei-os contra Yahaz e tomei-a para anexar Díbon.

Fui eu que construí Qarhoh, o muro das florestas e muro da cidadela; também construí as suas portas e construí as suas torres e construí a casa do Rei e fiz os seus reservatórios para água, dentro da cidade. E não havia cisterna dentro da cidade de Qarhoh, por isso disse ao povo: Que cada um de vós faça uma cisterna para si mesmo, na sua casa. E eu cortei vigas para Qarhoh com prisioneiros israelitas. Construí Aroer e fiz a estrada no Vale de Aroer; construí Bet-Bamot, pois tinha sido destruída; construí Becer, pois estava em ruínas, com 50 homens de Dibon, pois todo o território de Díbon era minha leal dependência.

E reinei em paz sobre as 100 cidades que tinha acrescentado ao país. E eu construí […], Medeba, Bet-Diblaten e Bet-Baal-Meon, e estabeleci ali o […] país. E quando Hauronen, ali moraram […] Quemós disse-me: Vai lá baixo e combate contra Hauronen. E eu desci e combati contra a cidade e tomei-a e Quemós habitou lá no meu tempo…”

How to use web share API for native share options in HTML and JavaScript?

OUTRAS DOCUMENTAÇÕES

MAIS ARTIGOS DOCUMENTADOS

Capa do Vídeo

MAIS ARTIGOS DOCUMENTADOS
















www.documentosdeyauh.com














Proclamando os verdadeiros Nomes Sagrados

YAUH e YAUSHA






Notificações